Dzieci Getta

Wojna jest najgorszą rzeczą, jaka może przytrafić się ludzkości - dlatego NIGDY WIĘCEJ. "Dzieci getta" to opowieści ocalałych po Holocauście, historie tych, którzy w chwili wybuchu wojny byli jeszcze dziećmi. Albo dopiero mieli się urodzić i pierwsze lata swojego życia przeżyć w okupowanym kraju, nie znając rzeczywistości innej niż wojna. Świat, który znali, zniknął nagle wraz z napaścią Niemców na Polskę. Niemal od razu żydowskie dzieci i ich rodziny stali się dla okupantów podludźmi. Z miesiąca na miesiąc rosły represje, odbierano im kolejne prawa, aby w końcu zabrać im także to najbardziej podstawowe prawo – prawo do życia. Nakazano zamknąć wszystkich Żydów w wyznaczonych, szczelnie zamkniętych dzielnicach. W gettach. Tam codziennie towarzysyły im potworny głód, wszechogarniający strach i lęk przed utratą kogoś bliskiego. Patrzenie na śmierć i cierpienie stało się ich codziennością. Cieszyć mogli się tylko tym, że mają jeszcze dość sił, aby przeżyć kolejny dzień. A przecież nie wszyscy przeżywali – co dzień żegnano kolejnych przyjaciół lub członków rodziny. Getta odcisnęły swoje piętna na tkance miast, ale i na wspomnieniach i życiu tych, którzy je przeżyli. Świadków tych straszliwych wydarzeń z dnia na dzień jest coraz mniej. Jesteśmy ostatnim pokoleniem, które ma możliwość posłuchać opowieści o najtragiczniejszych wydarzeniach drugiej wojny światowej z pierwszej ręki. Usłyszmy ich głos i nie dopuśćmy do tego, aby te historie kiedykolwiek się powtórzyły. Wybuch wojny zniszczył mój świat, moje poczucie bezpieczeństwa. W getcie spędziłam trzy i pół roku. To było trzy i pół roku w piekle - wspomina Krystyna, która z dziesięcioosobowej rodziny jako jedyna przeżyła wojnę. Na początku byliśmy jeszcze wszyscy razem, nie mieliśmy pojęcia, że nasze dni są policzone. Nie wiedzieliśmy, czym jest strach, głód i walka o życie tak swoje przerwane dzieciństwo - pamięta Józef. Z czasem się do tego przyzwyczajamy. Do widoku trupów na chodnikach i do myśli, że być może ja będę następny - wyznaje po latach Marian.