Racine

Racine, bez wątpienia największy francuski pisarz, charakteryzuje się mistrzowską dyspozycyjnością, pozwalającą mu utrzymywać się w obszarze zainteresowania dowolnego języka krytycznego. Jego twórczość to akt zachwiania sensem świata, stawianie pośredniego pytania, na które pisarz, sięgając po ostatni suspens, powstrzymuje się odpowiedzieć. Literatura, jak ją rozumie Racine, to nieskończona odpowiedź na to, co zostało napisane, a sensy, potwierdzane i konfrontowane, znikają, choć samo pytanie pozostaje. Racine doskonale obszedł się z regułą aluzyjności dzieła literackiego, angażując czytelnika w pełne odgrywanie asertywnej roli. Niniejszy tekst zachęca do śmiałego i odpowiedzialnego zgłębiania prawdy historycznej, psychologicznej, psychoanalitycznej lub poetyckiej Racine'a, wykorzystując wszystkie języki, które nasz świat rozmawia z sobą samym. Śmierć, w tragedii, jest jedynie nazwą, składnikiem gramatyki, określnikiem przeczenia, często służąc jedynie zaznaczeniu najwyższego stopnia uczucia. Wydaje się, że współczesna publiczność odbiera Racine'a w sposób antologiczny, koncentrując się na elementach przyjemnych, radosnych wersach i słynnych tyradach, ugruntowanych przez mit racine'owski.